Turing wedstrijd, top 100, top 10, Meander

juni 11, 2019

FIJN!
Uit de top 100 van de Turing (7155 inzendingen in 2018!) kozen Meandermedewerkers Sacha Landkroon, Tijs van Bragt en Inge Boulonois hun favorieten en stelden zo een eigen top 10 samen. En, ik voel me zeer vereerd, mijn gedicht Zo Wij werd in hun top tien opgenomen! Het betreffende gedicht vind je ook in mijn nieuwe bundel, Beyond here lies nothin’, uitgeverij P. 2019. Aan twee dichters werd ook gevraagd een korte recensie bij hun gedicht te schrijven en ik ben …één van die twee.

Zo Wij

Hoe landschap zichzelf afschaft, de hemel
de hemel niet meer, de aarde de aarde
niet en hoe wouden zich terugtrekken en
heuvels afvlakken, rivieren verzanden, kleuren
verbleken, alles zand wordt waarin helling en
dal verzinken en in elkaar schuiven en horizon
vervaagt en wordt uitgewist, hoe alles verduistert,
komt tot rust, stilstand
-tot-
plots, opnieuw, een rilling, een vouw,
oprisping, een stroompje en een stootrand,
voortschrijdende begroeiing, een schuimende
rivier, een berg, dieptezicht en horizon, aarde
en hemel en licht en eindeloze beweging
in een hersteld landschap
zo wij.

© Herman Rohaert

Herman Rohaert (1958) is germanist, gewezen redactielid van de literaire tijdschriften Appel en Verba. Jurylid en winnaar van verschillende literaire wedstrijden, docent schrijfcursus en auteur van talrijke publicaties in een brede waaier van literaire tijdschriften, lid van voormalig dichterscollectief mengmeTTaal.

“Dit gedicht is de finale van, sluit mijn nieuwe bundel Beyond here lies nothin’ af. Zoals vele andere in de bundel, draait het
rond het centrale thema van ‘het niets, het alomtegenwoordige -, het alles opslokkende -, het gapende niets’.
Beyond here lies nothin … behalve dan, misschien, toch wel, de liefde! Dit is dus een gedicht dat peilt naar het niets, maar is tevens en vooral een onbeschaamd liefdesgedicht, een allegorisch gedicht ook waarin de natuur projectie is geworden van de ‘condition humaine’.
Zonder liefde, zonder jou, verliest de wereld elke diepte, elk perspectief, wordt alles zand, een zandbak van rust en stilstand en… dood.
Maar die ene rilling kan zomaar, plots, onaangekondigd alles weer helemaal in beweging zetten, eindeloze beweging … leven.
Liefde als redding. Enkel liefde is opgewassen tegen de leegte. Liefde maakt ons licht en schuimend.”

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: