BUSSTOP

 

Traagheid is een verlaten bushokje onder

druilregen, ’s avonds, langs een landweg,

de laatste reiziger lang naar huis.

 

De luchten mogen donkeren nu, blauw-

zwart inkten, de wind gaan liggen nadat

hij laatste bladeren veegde in een hoek.

 

Het moment taai maar nog vloeibaar, straks

stilte die alles stolt.

 

En bellen tijd die nog moeten gevuld.

 

© Herman Rohaert

bty

Advertenties

trots met nieuw boek Grenzen van Luc Boeva waarin tekst en foto’s van de grenssteen van JOS GEUSENS (letterkapper) en HERMAN ROHAERT (dichter)

om 14 u, intimistische poëzie van Herman Rohaert, gebracht door de dichter en door Veerle Huyghe op een jazzy bedje, aan de piano Hilde Vanhove.

winnaar stadsgedichten 2017

augustus 19, 2017

Fijn! Voor het vierde jaar op rij, weer opgenomen in nieuwe bundel Stadsgedichten van uitgeverij Kontrast, nu met de gedichten ‘Amsterdam’ en ‘Anthée revisited’,

Beste dichter,

Van harte gefeliciteerd! Twee van uw gedichten staan in de prachtige bundel Stadstheater  – gedichten over stad, streek en dorp.

Hartelijke dank voor uw deelname aan de door Stichting Poëtikos georganiseerde Stadsgedichtenwedstrijd. De jury heeft kritisch en met plezier alle gedichten gelezen en een oordeel geveld.

Wij zijn als uitgeverij Kontrast bijzonder trots op deze zesde jubileum bloemlezing van de zeer geslaagde landelijke Stadsgedichtenwedstrijd in samenwerking met de initiatiefnemer Stichting Poëtikos, Lelystad. Deze bundel wordt gepresenteerd op 2 september in het Agora Theater in Lelystad en dan zullen ook de winnaars bekendgemaakt worden.

Vandaag van uitgeverij ‘in de knipscheer’ de hommagebundel voor dichter Rogi Wieg met daarin opgenomen o.a een huldegedicht van mijn hand. Deze getalenteerde dichter koos voor euthanasie omwille van ondraaglijk psychisch lijden na een leven vol dwangneuroses, paniekaanvallen en depressies.

foto van Herman Rohaert.

Het alfabet van de vrees
(in memoriam Rogi Wieg (1962-2015))

Het kent slechts enkele letters, een handvol, het alfabet van de vrees.
Meer hoeft niet want het telt ook weinig woorden, het vocabularium van de vrees, bitter weinig woorden, eigenlijk maar twee, angst en bang, bang en angst, wacht ik spel ze hier uit: B.A.N.G., A.N.G.S.T.
Ik prevel ze, schrijf ze neer, steeds en opnieuw, onder kaarslicht, lamplicht, hemellicht, onder mijn haar, mijn ogen, mijn hand.
Er bestaan twee zussen, het goede, het mooie, twee zussen zo overweldigend, zo adembenemend, ze jagen mij op de vlucht.
Er bestaat één broer, een wrede broer, de tijd, ik grijp naar hem, ik wil hem verleggen, uitdeinen, inkrimpen, hij loopt bij mij weg.
Er is de poëzie, de moedertroost, het stenen bed, het koele hoofdkussen, rust en verleiding, lichtvoetig dartelt ze voor me uit, een zoete wortel.
Maar vooral, er is de moeheid en de moedeloosheid, het bad waarin ik duikel (bangbad, angstbad), waarin ik me dompel, me laat meevloeien, wegspoelen in die draaikolk, in het zwarte gat van het vergeten.

Herman Rohaert

 

het fimpje van een prachtige voordracht!

hier de link via wetransfer: https://we.tl/cuxefgjauF