HOPE [1]

Hoe haar zo zwaar, hoe haar

gewichtloosheid verloor.

 

En onschuld.

 

In vlokken, strengen, plukken in deze

kano aangespoeld, van glans, van naam,

van verhaal ontdaan.

 

Het behoeft nog slechts uitgeladen,

verstrooid of verbrand voordat de

veerboot van vergeten weer van

wal wordt gestoten, het sop weer in,

op weg naar nieuwe lading.

 

Alleen,

 

niet langer kunnen we zeggen dat we niet

gezien, blindheid veinzen lukt niet meer.

 

Aan de oever stonden we, we hebben gekeken.

 

Het is onze blik niet ontgaan, ontkennen lukt

niet meer.

 

Maar misschien.

 

Misschien wordt niet kunnen wegkijken uitkijken

naar kentering.

 

Verandering.

 

Ingrijpen, voorkomen.

 

Misschien wordt haar ooit weer licht,

weer hoop.

 

 

 

 

© HERMAN ROHAERT

 

[1]Hope’, Rudi Eurlings, een installatie.

Advertenties

best bloglezer,

vanaf september ga ik een schrijfcursus verzorgen aan de Stedelijke Academie Genk. het hele ‘academiejaar’ en hopelijk ook nog ettelijke jaren daarna.

interesse?

neem maar contact met me op of bezoek de website van de Academie van Genk.

Haspengouw academie, vanaf 8 juni 2019foto van Bart Cuykx.

Wat lees ik zondag bij ontbijt in de Zondag? Zie ik daar niet ‘mijn stiltesteen’ met ‘mijn stiltegedicht’? In stiltegebied Zutendaal.

foto van Herman Rohaert.
foto van Herman Rohaert.

PRACHTIG NIEUWS en een hele eer, vanochtend mocht ik in Sint-Niklaas vanuit de handen van ereburgemeester Freddy Willockx de eerste prijs voor poëzie ontvangen voor mijn gedicht bekijk mij, gedicht dat ook staat in mijn nieuwe bundel beyond here lies nothin’, Uitgeverij P., Leuven, 2019. Het betreft hier de 25ste Poëzieprijs Boontje (genoemd naar de schrijver Louis Paul Boon)
Onderstaand het winnende gedicht:

 

foto van Herman Rohaert.

FIJN!
Uit de top 100 van de Turing (7155 inzendingen in 2018!) kozen Meandermedewerkers Sacha Landkroon, Tijs van Bragt en Inge Boulonois hun favorieten en stelden zo een eigen top 10 samen. En, ik voel me zeer vereerd, mijn gedicht Zo Wij werd in hun top tien opgenomen! Het betreffende gedicht vind je ook in mijn nieuwe bundel, Beyond here lies nothin’, uitgeverij P. 2019. Aan twee dichters werd ook gevraagd een korte recensie bij hun gedicht te schrijven en ik ben …één van die twee.

Zo Wij

Hoe landschap zichzelf afschaft, de hemel
de hemel niet meer, de aarde de aarde
niet en hoe wouden zich terugtrekken en
heuvels afvlakken, rivieren verzanden, kleuren
verbleken, alles zand wordt waarin helling en
dal verzinken en in elkaar schuiven en horizon
vervaagt en wordt uitgewist, hoe alles verduistert,
komt tot rust, stilstand
-tot-
plots, opnieuw, een rilling, een vouw,
oprisping, een stroompje en een stootrand,
voortschrijdende begroeiing, een schuimende
rivier, een berg, dieptezicht en horizon, aarde
en hemel en licht en eindeloze beweging
in een hersteld landschap
zo wij.

© Herman Rohaert

Herman Rohaert (1958) is germanist, gewezen redactielid van de literaire tijdschriften Appel en Verba. Jurylid en winnaar van verschillende literaire wedstrijden, docent schrijfcursus en auteur van talrijke publicaties in een brede waaier van literaire tijdschriften, lid van voormalig dichterscollectief mengmeTTaal.

“Dit gedicht is de finale van, sluit mijn nieuwe bundel Beyond here lies nothin’ af. Zoals vele andere in de bundel, draait het
rond het centrale thema van ‘het niets, het alomtegenwoordige -, het alles opslokkende -, het gapende niets’.
Beyond here lies nothin … behalve dan, misschien, toch wel, de liefde! Dit is dus een gedicht dat peilt naar het niets, maar is tevens en vooral een onbeschaamd liefdesgedicht, een allegorisch gedicht ook waarin de natuur projectie is geworden van de ‘condition humaine’.
Zonder liefde, zonder jou, verliest de wereld elke diepte, elk perspectief, wordt alles zand, een zandbak van rust en stilstand en… dood.
Maar die ene rilling kan zomaar, plots, onaangekondigd alles weer helemaal in beweging zetten, eindeloze beweging … leven.
Liefde als redding. Enkel liefde is opgewassen tegen de leegte. Liefde maakt ons licht en schuimend.”

aan de tand gevoeld door dichter Charlotte Van den Broeck, een genoeglijk gesprek, tijdens bundelvoorstelling ‘beyond here…’, academiezaal Sint-Truiden, 23.03.19, foto Ingrid Gielen.

foto van Herman Rohaert.